پيشرفت با گام هاي كوچك

هيوا يوسفي

سياه بيني مفرط است گفتن اينكه ليگ برتر ايران از 10 سال پيش كه شروع شد تا امروز تغيير ملموسي نداشته است، با اين حال شواهد زيادي هست كه نشان مي دهد سرعت رشد اين ليگ در يك دهه گذشته به اندازه اي پايين بوده كه نه تنها فاصله فوتبال ايران با سطح اول فوتبال جهان كم نكرده كه رقابت با قدرتهاي صاحب فوتبال در آسيا را هم مشكلتر از هميشه كرده است.
آخرين راهكارهاي كنفدراسيون فوتبال آسيا براي بالا بردن كيفيت فوتبال در كشورهاي قاره هم ظاهرا در ايران به بار ننشسته.قرار بود با سخت گيري هاي اين كنفدراسيون ها استاندارد باشگاهداري بهبود پيدا كند اما اين حقيقتي تلخ است كه باشگاهها در ايران همچنان در هزار توي سيستم هاي فرسوده دست و پا مي زنند.مديران اغلب آنها همچنان منتخب مستقيم دولت يا دستگاهها و كارخانه هاي زير مجموعه دولت هستند. وضعيت مالي روشني ندارند چون با وجود گذشت 10 سال از آغاز ليگ هنوز تلاش ها براي درآمد زايي به جايي نمي رسد.دليل هم البته مشخص است.بيشتر راههاي درآمدزا شدن فوتبال در جهان ، اينجا در ايران يا مسدود است يا به مانند قراردادي كه فدراسيون فوتبال با صدا و سيما براي فروش حق پخش تلويزيوني بسته ، به كوره راهي مي ماند.
و نتيجه همين است كه مي بينيم:ليگي غير پويا كه در سالهاي اخير تعداد ستاره هايي كه ساخته است بيش از انگشتان دو دست نيست.نمايندگان اين ليگ در 10 سال گذشته تنها يك بار به جمع چهار تيم برتر باشگاهي در آسيا رسيده اند و البته هيچ گاه قهرمان نشده اند.
با پايين آمدن كيفيت فوتبال باشگاهي در مقايسه با رقباي آسيايي ، ايران از كانون توجه خريداران اروپايي بازيكن هم خارج شده است.با سقوط بوخوم و جدايي احتمالي وحيد هاشميان براي اولين بار در 10 سال اخير نه بازيكني در ليگ آلمان خواهيم داشت و نه حتي در ليگ امارات.و نااميد كننده تر آنكه همچنان علي كريمي ، كريم باقري ، مهدي مهدوي كيا و رسول خطيبي ، ستارگان ليگ فوتبال ايران خواهند بود.
در آستانه دهمين سال آغاز ليگ برتر ، مي توان به اتفاقاتي كوچك مانند اعلام برنامه هاي كامل نيم فصل ، معرفي توپ رسمي بازيها ،تمديد قرارداد حق پخش تلويزيوني با صدا و سيما-البته به قيمت پايين-واگذاري بليت فروشي به باشگاهها ، تلاش براي بهبود كيفيت ورزشگاهها ، شايعه الكترونيكي كردن بليت ورزشگاه آزادي و.. دل خوش بود ، اما اين دلخوشي هاي كوچك در برابر اين حقيقت بزرگ كه فوتبال در ايران درآمدزا نيست و باشگاههاي خصوصي توان رقابت با باشگاههاي دولتي را ندارد، ناچيز به نظر مي آيد.
مداركي كه مديران فدراسيون فوتبال ايران به كنفدراسيون فوتبال آسيا داده اند نشان مي دهد كه مشكلات به حداقل رسيده اما كيست كه نداند حقيقت كدام است.